Nooit meer kleinzoon
Nog een keer terug in die foto
"Bompa, nog wat brood?"
Altijd was voor eeuwig
Nog geen besef van dood
We waren zo graag samen
Dat is steeds zo geweest
Kleinzoon zijn van jou
Dat mis ik nog het meest
© Bart Melders 2006
Aan mijn bompa en peter
Teveel tijd is verloren gegaan
Momenten dat we elkaar niet zagen
Te vroeg en onverwacht
Was je zonder klagen heengegaan
Ik wilde nog mijn hele leven met je praten
Je dingen over auto’s vragen
Mijn wel en wee met je delen
Dingen die jij alleen kon verstaan
Onze innige en boeiende gesprekken
Waren opeens voorbij
Je kon je verhalen niet meer vertellen
Die mij zo dierbaar waren
Jouw liefde voor mij
En de manier waarop je me hielp met alles
Waren zo'n geluk geweest
Dat ik toen je er nog was
Al wat je zei en deed voor mij, wilde opsparen
Er brak een tijd aan van leegte
Van enorm verdriet, ik miste je overal
Toen je nog leefde deelde ik alles met jou
Maar dit verdriet kon ik niet met je delen
Verwerken, dat gaat gewoonweg niet
Jouw raad en onze gesprekken, ook over de dood
Gezellig samen een frietje eten...
Deze wonde kan nooit meer helen
Ooit weer mogen beleven hoe het vroeger was
Toen jullie er allemaal nog waren, is mijn hoop
Ik heb vertrouwen in die hoop en in jullie
Ik weet dat het op een of andere manier zo zal zijn
En als het zover is zal ik lopen als een kindje
Dat naar zijn liefsten op weg is
Tot ik in jullie armen mag zijn
Voor eeuwig en zonder pijn
Hoeveel malen heb ik niet gebeden
Jou toch nog éénmaal
Te mogen spreken en zien
Ik ben met de jaren de tel kwijtgeraakt
In mijn dromen kwam je me echter opzoeken
En hadden we een babbel als voordien
Je vertelde me dingen die ik anders nooit had geweten
En die hebben mij diep geraakt
Toen in het gewone leven, zonder jou naast mij
Uitkwam wat je mij in mijn dromen zei
Toen wist ik het helemaal zeker
Mijn gebeden waren uitgekomen
Alhoewel van op een afstand
Ben jij er nog steeds voor mij
Ik besef zelfs niet hoeveel moeite het jou kostte
En van hoever je daarvoor moest komen
Nu wacht ik geduldig het moment af
Dat ons eindelijk weer samen zal brengen
Ik wil graag leven, doch een deel van mijn hart
Verlangt ook naar 'vrij'
Ik leef nog zolang het draaglijk is
En daarna kom ik, zonder spijt
Het zou prachtig zijn om alle mensen
Die ik mis, weer te zien
En te rusten zoals zij...
© Bart Melders 2006
Voor mijn peter en Bompa Boons. Ik hou van je...
| | | |
