Ter nagedachtenis aan mijn dierbare oom
Ronny Boons
15-02-1958 ~ 04-03-2005

 

 


Ik mis je

Ik weet dat sinds vandaag
Mijn wereld grijzer is
Wat er ook gebeurt
Weet dat ik je mis.

© Bart Melders, 4 maart 2005

Ons afscheid

Lieve nonkel Ronny, was je toch maar genezen
Had men deze ziekte maar kunnen verslaan
Was je toch maar echt verrezen
En in mijn leven voort blijven bestaan

Ik heb zoveel vriendschap gekregen

Dat mijn hart nu rouwt om jou
Maar hoe verschrikkelijk ziek je hebt gelegen
Deed me bidden: “eindig deze pijn heel gauw”

Je bent nu bij je ma en vrienden

Die je zo erg hebt gemist
Dat jullie elkaar nu terugvinden
Brengt klaarte in de trieste mist

Dag lieve vriend en kameraad

Ik zal jou altijd heel graag zien
Ooit wordt het ook voor mij te laat
Dat wordt een heel blij wederzien

Jouw woorden zullen me altijd bijblijven

Jouw goede raad zindert diep in mij
Ik ben dankbaar dat ik dit mag schrijven
Je maakte je neefje nog heel erg blij

Ik hoop dat je me ook komt halen

Als mijn tijd gekomen is
Zo zal ik nooit verdwalen
En eindigt dan al mijn droefenis.

© Bart Melders, maart 2005



Duizend woorden

Duizend woorden zijn te weinig
Om te zeggen hoe je was
Of om onze wanhoop te beschrijven
Toen je lichaam niet genas
Je bleef sterk tot het einde
Ga nu maar, het ga je goed
Duizend woorden zijn te weinig
Voor de grootte van jouw moed.

Tijd heelt wonden niet

Ik weet het is nog dichtbij
Die dag dat je het leven verliet
Enkele weken gingen voorbij
Maar geen sikkepit van mijn verdriet

Zo zal het altijd blijven
Hoe lang het ook geleden zal zijn
Nooit zal ik kunnen schrijven
Dat er een eind kwam aan de pijn

Jouw gezicht zal altijd voor mijn ogen blijven
Zoals het de laatste keer was
Ik kan er teksten over blijven schrijven
Ik blijf het koesteren als gebeurde het maar pas

Ik weet dat je niet zou willen dat ik leef met verdriet
Toch kan je niet verlangen dat je niet gemist wordt
Ik zal leven, maar jou vergeten kan ik niet
Ik zal altijd wachten tot liefde weer één wordt

Tijd heelt geen enkele wonde
Dat vonden mensen uit zonder verdriet
Als ze mijn hart voelen konden
Schreven ze zo’n onzin niet.

© Bart Melders, april 2005



Je leeft verder in mij

"Niets moet, moed! Met een d" was jouw gouden devies
Je leed zo veel, maar moed heb je in overvloed gehad
Je leidde ons zelfs met humor af van dit grote verlies
Ondanks alle pijn en droefheid die je had

Nooit heb ik een mens moediger de dood in ogen zien kijken
Je wou geen enkel van ons lastigvallen
Toch moest ook jouw moed plots bezwijken
En deed jouw afscheid mij in diepe rouw vervallen

Weer ging er tijd voorbij na jouw afscheid
Weer veranderde er niets aan het gemis
Ik voel alleen een immens grote spijt
Dat het zo vlug moeten eindigen is

Je was geen gewoon mens zoals zovelen
Dat wist ik reeds zeer vlug
Je had een enorme liefde te delen
En die voel ik telkens terug

Je was zo onzeker over jezelf en hoe of waar je zat
En toch schrijf ik gedichten over jou
Alleen voor heel waardevolle mensen doe ik dat
Mensen waar ik heel erg veel van hou.

© Bart Melders, mei 2005



Bedroefd en blij

Van alle dagen dat we op aarde zijn
Vrezen we de laatste dag het meest
Maar zie hoe je van ons wegging
Zo rustig, moedig en onbevreesd
Dat beeld helpt de verwarring te dragen
Die deze dagen brandt in onze geest
Bedroefd dat je niet meer bij ons bent
Blij dat je bij ons bent geweest.


 






Deze pagina is een onderdeel van
"Gedichten van Bart Melders"

http://www.gedichtenhuisje.net/BartMelders

© Copyright Bart Melders 2005 en verder




Klik hier voor de site
van mijn moeder, Lieve Boons.