Zomaar verdwijnen
Gedichten hebben soms
Een optimistisch doel
Toch geeft het leven dikwijls
Een heel ander gevoel
Als mensen zomaar verdwijnen
En de dood heeft toegeslaan
Is het enkel in ons hart
Dat ze blijven voortbestaan
Zoveel herinneringen
Zoveel liefde en verstand
Kan plots gewoon mee sterven
Mee naar 't onbekende land
We produceren nieuwe wapens
En we vliegen naar de maan
Toch blijft het net als vroeger
Eindigen met ons bestaan
Dankbaar voor de tijd
Dat je hen hebt mogen kennen
Blijft de doffe pijn
Waar je nooit echt kan aan wennen.
© Bart Melders 2001
|
