Deze pagina gevonden via zoekmachine?
Klik hier voor de volledige website.
http://www.gedichtenhuisje.net
Afschrijven van gedichten voor eigen gebruik is toegestaan.
Openbaar maken of op uw website plaatsen is verboden






~ Gedichten pijn en verdriet ~






Stil verdriet

Sta eens stil bij al die mensen
Die we nooit of nimmer meer
Het allerbeste kunnen wensen
Want ze zijn bij ons niet meer
Sta eens stil, al was 't maar even
Bij het ouderlijk verdriet
Waar 't verlies van een leven
Een diepe wonde achterliet
Sta eens stil, gedenk hen even
Denk niet: dat is verwerkt, gedaan
Al is het nog zo lang geleden
Stil verdriet... het blijft bestaan.





Voor mijn dochtertje

Gedachten, vaak in flarden
Met geluid en met gevoel
Ik herinner me de beelden
Jouw gezichtje, wit en koel
Wij samen op het strand
Ik beleef het telkens weer
Dan voel ik ook de pijn
Wat doet dat vreselijk zeer!
Immer hoor ik de klaagzang klinken
Voel ik de tranen, het verdriet
Van een tijd, heel lang geleden
In mijn gedachten echter niet…

Jacques Sterk





Langs moeders graf

’t Was de eerste thuiskomst na haar sterven
Wij haalden hem van boord
Hij pakte en kuste ons honderd werven
Maar sprak geen enkel woord
Een tijdlang stond hij in gedachten
En zag ons zwijgend aan
Op eenmaal kreeg hij moed en krachten
En zeide "Laat ons gaan!"

Het kleine Stijntje werd gedragen
Ik bij de hand gevat
Opeens de Kerkstraat ingeslagen
In plaats van ’t achterpad
Verwondring heb ik niet doen blijken
Benepen zweeg ik stil
En had het hart niet op te kijken
Al had ik ook de wil

Maar toen wij langs het kerkhof togen
Zijn hand de mijne neep
Zag ik hem aan met vochtige ogen
Ten blijk dat ik ’t begreep
Had ik die blik maar niet geslagen!
Herhaal ik duizend keer
’t Gelaat dat toen mijn ogen zagen
Vergeet ik nimmermeer.

Nicolaas Beets (1814 - 1903)
Uit: 'Dichtwerken'
Uitgever: A.W. Sijthoff's Leiden





Ik denk

Ik denk als het regent
Laat ze niet nat worden
En als het stormt
Vat toch geen kou
En ik denk ook
Dat dat denken niet helpt
Want jij wordt nooit meer nat
Noch vat je een kou
Want het regent of waait
Nooit meer voor jou.

Bert Schierbeek 1918-1996
uit: De Deur Amsterdam, 1972





Vandaag

Vandaag is alles anders
De kleuren van gevallen blad
De geuren van het stromend nat
De wolken zijn wat dieper grijs
Dit alles brengt me van de wijs
Vandaag is alles anders
Nu verlang ik naar weleer
Een beetje vreugd en meer
Naar onbezorgde dagen
Zonder pijn, zonder vragen
Maar door die ziekte is dat er niet
Enkel onzekerheid en diep verdriet.





Mijn moeder

Aan de randen van een diep verborgen pijn
Haalt ze herinneringen aan vroeger open
Hoe ze zwoegend door het leven kon lopen
En toch met liefde zorgde voor ons welzijn
Nu haar dunne vingers zo krachteloos grijpen
Vanuit oude moederhanden verweerd en wit
Naar het laken, dat zich niet meer schikt
Klaart een sprankje hoop nog in haar gezicht
Met ogen die mij vragen nu ik dicht bij haar zit
Maar ik weet niet hoe het aan de andere kant gaat
Het antwoord blijf ik machteloos schuldig
Aan de stille, liefdevolle blik op haar gelaat.

Hendrik Hoogland





Een stem vol pijn

De handen die zo kil zijn
De lippen die zo stil zijn
Vertellen hun verdriet
Ik luister met mijn ogen
En stamel diep bewogen:
"Ik weet het antwoord niet."
Dan klinkt een stem vol pijn:
"Je hoeft er slechts te zijn."

Frits Deubel





Regendag

Grijs gewelf met grauwe vegen
Koepel van ons huis
Waarom stort ge uwe tranen
Tegen 't venster van m'n kluis?
Ziet ge niet in bei m'n ogen
Tranen die ik schrei?
Waarom zonder mededogen
Stort ge er de uwe bij?
Tranen lekken langs m'n wangen
Om m'n eigen wee
Zingen dan uw weemoedzangen
Droppels met me mee?
Tranen lekken langs de ramen
Van m'n kamerkijn
Dropplen droef, we schreien samen
Om wat zonneschijn...

Alice Nahon 1896 - 1933





Verdriet

Die zonnestraal op het bemoste pad
Dat zacht ritselend bladergroen
Waar ik anders zo van houd
Die bloemen, en het kabbelend beekje
Het doet me niets, het laat me koud
Het maakt me droefgeestig, vreemd gestemd
Ik wil dat het waait en dat het giet
Dat de hemel met me huilt
En me laat weten, ik deel in jouw verdriet
Ik wil geen vogels horen zingen
Ik wil geen bloemen in het gras
Waarom valt de regen niet met stromen
Op mijn grijze regenjas
Een rustige wolkenloze dag
Met vlinders en wuivend riet
Mensen die samen lachen
Ik wil het niet zien, ik heb verdriet.

G. Vorst-de Raad





Hoe?

Ik zie het verdriet in je ogen
Vermoeidheid eromheen
Je maakt zo'n verslagen indruk
Zo intens alleen
Ik wil je zo graag troosten
Maar voel mij machtelozer dan ooit tevoor
Want hoe troost ik mijn moeder
Die zojuist haar moeder verloor?





Huilen in het donker

In het donker durf ik huilen
Wanneer niemand me stoort
In het donker hoor je me zeggen
Wat overdag niemand hoort
Duizend tranen op mijn huid
Die verdwijnen in het licht
Al 't verdriet moet eruit
Proef het zout op mijn gezicht
In het donker kan ik huilen
Zonder angst, zonder spijt
In het donker kan ik zeggen
Wat overdag niemand begrijpt.





Wanhoop

Verdrietig kijkt een moeder op haar baby neer
Al dagen is er bijna geen voedsel meer
Zij wiegt haar kind heel zacht
Haar ogen staren diep in de nacht
Waar die vele mooie sterren staan
Eentje was er toch naar Bethlehem gegaan?
En daar kregen ze toen te horen
Dat er een verlosser was geboren
Maar waarom heeft zij hier dan geen brood?
En gaat haar kind misschien wel dood?
Ze veegt haar tranen weg met haar mouw
En hoopt maar dat hij haar helpen zou.








Deze pagina is een onderdeel van
Het Gedichtenhuisje
©Copyright Lieve Boons
http://www.gedichtenhuisje.net