Deze pagina gevonden via zoekmachine?
Klik hier voor de volledige website.
http://www.gedichtenhuisje.net
Afschrijven van gedichten voor eigen gebruik is toegestaan.
Openbaar maken of op uw website plaatsen is verboden






~ Gedichten over geestelijk lijden ~






Depressie

Donker is de nacht
En niet veel lichter zijn de dagen
Hoe vind ik nog de kracht
Om deze ziekte te dragen?
Ik verlang zo naar de tijd
Dat ik vrolijk was en blij
Gewoon een vlotte meid
Waar zit dat verstopt in mij?
Depressie, een worsteling elke dag
Je vreselijk voelen en geduld hebben
Nog even, nog even
Voor ik weer mezelf zijn mag.

Ingezonden door Zoë





De stilte

Bang voor stemmen
Bang voor oren
Die het verkeerde horen
In stilte van klanken
Vertel ik mijn verhaal
Mijn ogen zeggen zoveel meer
Dan de woorden van een taal.

Ingezonden door Manon





Alzheimer

Ik zie je zitten in die stoel
Zo stil en in jezelf gekeerd
Je oogt zo leeg, zonder gevoel
Het spreken lijk je afgeleerd
Je vertoonde soms symptomen
Zonder dat we het echt merkten
Kennis begon verval te tonen
Hoewel we dat adequaat verwerkten
Je wist niet alle namen meer
Of vergat afspraken die je maakte
Dat gebeurde echter telkens weer
En ik zag hoe dat je raakte
Nu zit je daar en lijkt een vreemde
Terwijl ik mij bekend blijf wanen
Lieve dingen die je vroeger zei
Dat gemis kost mij vaak tranen
Die intieme vriendschap tussen jou en mij
Kan door niets worden verbroken
Toch is dat besef bij jou voorbij
Want op herstel mag ik niet meer hopen
Jammer dat ik je zo moet missen
Maar jij hebt daarvan geen weet
In alles moet ik voor jou beslissen
Deze ziekte is zo wreed!





Schuilplaats

Als jouw hart een schuilplaats is
Doe de deur dan zachtjes open
Dat ik zo kan binnenlopen
Als het nergens veilig is
Als jouw hart een rustplaats is
Laat me dan in diepe nachten
Daar een nieuwe dag afwachten
Waar er soms weer vreugde is
Als jouw hart een hemel is
Mag ik dan stil binnenkomen
En van alle dingen dromen
Die ik vaak op aarde mis?





Depressief

Lange dagen, moederziel alleen
Het lijkt alsof niemand om je geeft
Onbewogen, starend naar de klok
Vragend aan jezelf waarvoor je leeft
Niet geslapen, weer een lange nacht
Waar is alles toch zo mis gegaan?
Duizend vragen, tollend in je hoofd
Zoekend naar de zin van het bestaan.





Spinnenweb

Ik leefde in wanhoop
In een eenzaam ik
Zonder liefde in mijn leven
Tranen vielen druppelsdik
Zat gevangen in mijn warboel
In een spinnenweb vol draden
Ik was mezelf niet meer
Mijn geest, emotioneel beladen
Maar de tijden zijn veranderd
Ik vecht nu en breek me vrij
Want iemand deed me beseffen
Deze wereld is ook van mij!

Wendy van Schagen





Snijden

Soms is het midden in de nacht
Wanneer het lege gevoel je bekruipt
En het langzaam en zacht
Weer je lichaam binnensluipt
Je kamer is te klein
De wereld te groot
Je hebt behoefte aan die pijn
Toch wil je niet dood
Je wou het nooit meer doen
Je hebt er zo om gebeden
Maar iedere keer opnieuw
Heb je in je huid gesneden.

Ingezonden door Gitte





Hoeveel pijn

Hoeveel pijn kan een mens verdragen
Hoeveel kwelling kan mijn hart nog aan
Hoeveel tegenslag moet ik nog dragen
Om heen te mogen gaan
Hoelang moet ik hier nog vechten
Hoeveel moed zit er nog in mijn geest
Om eindelijk te mogen zeggen:
"Het is genoeg geweest."





Zelfmoord

Donkere gedachten spoken door mij heen
Ik heb snel hulp nodig, het liefst meteen
Ik wil sterven en dat doet me pijn
Ik zou willen dat ik weer blij kon zijn
Vannacht wordt ik vrij, het einde is in zicht
Eindelijk rust, tot niets meer verplicht
Dit is geen leven, ik kan zo niet door
Nergens vind ik een goed gehoor
Ze praten maar en weten niet wat te doen
Ik maak maar een eind aan mijn levensseizoen
Hiermee laat ik weten dat ik veel van jullie hou
Helaas werd het leven mij veel te grauw
Ik leg mijn hoofd nu voorgoed neer
Ik deed mijn best, maar ik kan niet meer.

Anoniem ingezonden




Dringend nood aan een gesprek?
Bel de zelfmoordlijn op het nummer

1813







Deze pagina is een onderdeel van
Het Gedichtenhuisje
©Copyright Lieve Boons
http://www.gedichtenhuisje.net