Deze pagina gevonden via zoekmachine?
Klik hier voor de volledige website.
http://www.gedichtenhuisje.net
Afschrijven van gedichten voor eigen gebruik is toegestaan.
Openbaar maken of op uw website plaatsen is verboden

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~




~ Ter nagedachtenis aan mijn broer, Ronny Boons ~
Lieve Boons, webmaster van Het Gedichtenhuisje







Mijn jongste broer is dood

Het verdriet was er al voor het einde
De rouw, voordat het afscheid kwam
Toen die onzekere verwarring
Bezit van je gedachten nam
Wij konden jou niet bij ons houden
Je kuste meer en meer de dood
Je adem ging uitputtend zwaar
Elke beweging zwaar als lood
Je lippen droog en koud
Prevelden stil je laatste woorden
Verdrietige onmacht bij ons
Omdat we ze niet goed hoorden
Je was zo moe, té moe
Je hebt zo hard gestreden
Al je zorgen en verdriet
Behoren nu tot het verleden.

© Lieve Boons 2005



Misschien

Eens is alle leed ten einde
En slaat voor 't allerlaatst de klok
Onze moeder (†) kwam je halen
't Is met haar dat je voorgoed vertrok
We proberen niet te treuren
Heerlijk is misschien 't verschiet
Want de doornen van deze aarde
Groeien in de hemel niet.


~1987~

Mijn jongste broer stierf aan een slepende ziekte. Hij had geen gemakkelijk leven. Toen onze moeder stierf was hij amper 27. Eén van zijn twee zonen is gehandicapt en alhoewel hij zelf maar 47 jaar werd, had hij al drie van zijn beste vrienden verloren aan kanker. Zijn eigen pijn en ziekte droeg hij ongelooflijk moedig, hij viel er niemand mee lastig. Pas op het laatste wisten we hoe erg het met hem was.
Dag broertje, dag Ronny, we zien elkaar nog wel...




Voorbij

Hij heeft zijn strijd gestreden
De pijn is voorbij
We probeerden te helpen
Maar stonden er machteloos bij
De wereld werd steeds kleiner
Om hem heen
Hoe hij in stilte heeft geleden
Weet niemand
Hij alleen.



Het einde

Je lag ziek en stil
In een helder wit bed
Je slikte moeizaam een pil
Die je niet heeft gered
Een mengeling van pijn en onmacht
Met af en toe een sprankje hoop
Gedreven door wanhopige wilskracht
Hoewel het einde nader sloop
Je ogen zochten ons tot 't laatste
Je kon niet meer, hebt alles gegeven
We wachtten op een klein mirakel
Maar helaas, je mocht niet verder leven.


~1985~
Mijn jongste broer en ik.


Een nieuwe wereld

Eerst is je wereld groot
Je kunt er reizen tot en met
Heel dicht bij de dood
Is ze niet groter dan je bed
Maar als je innerlijk vertrouwt
Waarop alle mensen hopen
Dan gaat als je je ogen sluit
Een nieuwe wereld open.

Toon Hermans



Het komt niet meer goed

Elke dag een stapje dichter naar het eind
Elke dag een beetje van je krachten verkleind
Elke dag wat zwaarder wat je torsen moet
Stilaan wetend, het komt niet meer goed
Snakkend naar de rust bij de bron
Vanwaar, lang geleden, je leven begon.



Het Licht

Gisteren had ik niet gedacht
Dat het vandaag al zou zijn
Het duurde al zo lang
Zijn weg van leed en pijn
Geen onrust, geen paniek
Op zijn, nog zo jonge, gezicht
Maar een stille overgang
Naar het land van het Licht.



De Dood

Hij kwam met erbarmen
De eindelijke Dood
En liet jouw pijnlijk lichaam rusten
Als een kind op moeders schoot
Toen we je die nacht zagen
Hoe je daar zo rustig lag
Verlost van pijn, verlost van angst
Want voor de Dood zijn we het bangst
Die angst voor de Dood is niet verdiend
Hij heeft gehandeld als een vriend
Hij heeft je zacht in slaap gesust
Geen pijn meer, alleen maar rust.



Voor de laatste keer samen

Mijn hand op jouw schouder gelegd
Er hoeft niets meer te worden gezegd
Hoor hoe ons dit leven geluidloos ontglijdt
Wij luisteren naar de onsterfelijkheid.



Afscheid

Het is goed Ronny
Vecht maar niet meer
Je gaat naar de liefsten
Van weleer
Want op het moment dat ik zei:
"Het is voorbij"
Waren er zeker stemmen
Die juichten:
"Daar komt hij!"







Deze pagina is een onderdeel van
Het Gedichtenhuisje
©Copyright Lieve Boons
http://www.gedichtenhuisje.net