Deze pagina gevonden via zoekmachine?
Klik hier voor de volledige website en meer rouwgedichten.
http://www.gedichtenhuisje.net
Afschrijven van gedichtjes voor eigen gebruik is toegestaan.
Openbaar maken of op uw website plaatsen is verboden!






~ Rouwgedichten voor kinderen 3 ~






Slaap maar kindje, slaap maar zacht
Je werd zo liefdevol verwacht
We blijven jou altijd liefde geven
Want in onze harten zal je verder leven.



Twee jaar nog maar!
Véél te, véél te vroeg
Jij, die blond en blij verscheen
De hoop op toekomst in je droeg
En nu van ons verdween
Dit meisje ons gegeven
Om waar te maken
Droom en werk en wens
Vanuit de liefde, laat het leven
Dààr, voor eeuwig, over de grens.



Elk briesje wind
Dat mijn gezicht streelt
Is een knuffel van mijn engelenkind
Dat nu tussen de wolken speelt.



Al die tijd onzichtbaar
Diep in mama's schoot
En plotseling was je daar
Zo mooi, zo lief maar dood...
Voor wie jou niet heeft gezien
Is het moeilijk te geloven
Slechts zichtbaar voor een enkeling
Lief engeltje van boven.



In liefde verwekt tot een lief klein mensje
Meer dan welkom was jij in ons leven
Na alle vreugde overheerst nu de pijn
Wij hebben jou terug moeten geven
Maar jouw lichtje blijft voor ons schijnen
Jouw lichtje zal nooit verdwijnen.



Jouw toekomst werd verleden
Heel dierbaar en speciaal
Gedragen door liefde van het heden
Vertelt het jouw korte, maar onuitwisbare verhaal.



Hoewel wij leven met verdriet
Nadat de dood jou van ons nam
Blijft er een band die niemand ziet
En niemand ooit verbreken kan.



Waar jij nu bent, daar vind je geen dingen
Je bent in het land waar je liedjes kan zingen
Die mensen op aarde nog niet kunnen horen
Je bent op die plaats opnieuw geboren.



Wacht ginder op ons
Achter de sterren en de maan
Tot wij ook mogen vliegen
Dan kunnen we samen verder gaan.



Engeltje daarboven
Stuur jij mij nieuwe kracht
Zodat ik kan volbrengen
Wat van mij wordt verwacht
Geef me hoop en vertrouwen
Dat jij over mij waakt
Zodat de taak die ik hier heb
Kan worden afgemaakt.



Achteloos
Vragen mensen
Alles goed?
Nee, nooit meer
Is alles goed...



Al die schopjes, al die trapjes
Die ik eens van jou ontving
Doen me vaak terug denken
Aan jou, mijn lieveling.



Zo kort bij ons, zo onverwacht
Niemand die er aan dacht
Ongemerkt weggedragen
Op de vleugels van de wind
Wij fluisteren zacht de vragen:
Waarom in hemelsnaam ons kind?



Ze zeggen, het gaat wel over
Het slijt wel, je verdriet
Niet teveel achterom kijken
Maar ze begrijpen het niet
Ik wil verdrietig zijn
Omdat ik een leegte voel
Een ondraaglijke pijn
Een toekomst zonder doel.



Op snelle vleugels vloog je heen
Veel te jong, veel te vroeg
Herinneringen blijven
Ons hart is leeg
Maar ook vol.



Het was een moeilijke beslissing
Maar we moesten je laten gaan
Want dit was voor jou geen leven
Geen menswaardig bestaan.



Dag kleine schat, dag liefdeskind
Door ons zo verwacht en bemind
Zo lief, maar broos en veel te teer
Vergeten doen wij jou nooit meer.



Je was zo gaaf
Zo lief, zo klein
Het was ons niet gegeven
Dat je bij ons mocht zijn.



Meisje zo mooi en klein
Je zal nu een sterretje zijn
Wat schijn je mooi en licht
In gedachten zien we jouw gezicht
Straal maar in de hemel zo goed je kan
Zodat wij er van genieten dan
Ons meisje, zo mooi en klein
Iemand als jij kan er nooit meer zijn.



Met liefde ontvangen in ons bestaan
Maar met verdriet weer afgestaan.



Als tranen een trap konden bouwen
En herinneringen een brug
Dan klommen we hoog de hemel in
En brachten je mee terug.







Deze pagina is een onderdeel van
Het Gedichtenhuisje
©Copyright Lieve Boons
http://www.gedichtenhuisje.net